کد خبر : 51755 تاریخ انتشار : یکشنبه ۲۶ آبان ۱۳۹۲ - ۱:۴۱

چگونه آرامش درونی داشته باشیم؟

همیشه آرامش یکى از گمشده‏هاى مهم بشر بوده، و به هر درى مى‏زند تا آن را پیدا کند، و اگر تلاش و کوشش انسان‌ها را در طول تاریخ براى پیدا کردن آرامش از طرق “صحیح” و “کاذب” جمع آورى کنیم خود کتاب بسیار قطورى را تشکیل مى‏دهد. به طور کلى …

همیشه آرامش یکى از گمشده‏هاى مهم بشر بوده، و به هر درى مى‏زند تا آن را پیدا کند، و اگر تلاش و کوشش انسان‌ها را در طول تاریخ براى پیدا کردن آرامش از طرق “صحیح” و “کاذب” جمع آورى کنیم خود کتاب بسیار قطورى را تشکیل مى‏دهد.


چگونه آرامش درونی داشته باشیم؟

به طور کلى “آرامش” و “دلهره”، نقش بسیار مهمى در “سلامت” و “بیمارى” فرد و جامعه و سعادت و بدبختى انسان‌ها دارد، و چیزى نیست که بتوان از آن به آسانى گذشت. تاریخ بشر پر است از صحنه‏ هاى غم‏انگیزى که انسان براى تحصیل آرامش به هر چیز دست انداخته و در هر وادى گام نهاده، و تن به انواع اعتیادها داده است.

ولى قرآن با یک جمله کوتاه و پر مغز، مطمئن‏ترین و نزدیکترین راه را نشان داده و مى‏گوید: “بدانید که یاد خدا آرام بخش دلها است!”

عوامل نگرانى و پریشانى

آینده تاریک و مبهم، احتمال زوال نعمت‌ها، گرفتارى در چنگال دشمن، ضعف و بیمارى و ناتوانى و درماندگى، و احتیاج و … آدمى را رنج مى‏دهد، اما ایمان به خداوند قادر متعال، خداوند رحیم و مهربان، خدایى که همواره کفالت بندگان خویش را بر عهده دارد مى‏تواند این گونه نگرانی‌ها را از میان ببرد و به او آرامش دهد که تو در برابر حوادث آینده درمانده نیستى، خدایى دارى توانا، قادر و مهربان.

گذشته تاریک زندگى، نگرانی از گناهانى که انجام داده، از کوتاهی‌ها و لغزش‌ها گاه ذهن آدمی را به خود مشغول می‌سازد، اما توجه به اینکه خداوند، غفار، توبه‌پذیر و رحیم و غفور است، به او آرامش مى‏دهد، به او مى‏گوید: عذر تقصیر به پیشگاهش بر، از گذشته عذر خواهى کن و در مقام جبران برآى، که او بخشنده است و جبران کردن ممکن.

ضعف و ناتوانى انسان در برابر عوامل طبیعى و دشمنان سبب نگرانی انسان خواهند بود. اما هنگامى که به یاد خدا مى‏افتد و متکى به قدرت و رحمت او مى‏شود، قدرتى که برترین قدرت‌ها است و هیچ چیز در برابر آن یاراى مقاومت ندارد، قلبش آرام مى‏گیرد، با خود مى‏گوید آرى من تنها نیستم، من در سایه خدا، بى‏نهایت قدرت دارم!

ریشه برخی اضطراب‌ها و نگرانی‌ها احساس پوچی و بی‌هدف بودن زندگی است. ولى کسى که به خدا ایمان دارد، و مسیر تکاملى زندگى را به عنوان یک هدف بزرگ پذیرفته است، و تمام برنامه‏ ها و حوادث زندگى را در همین خط مى‏بیند، نه از زندگى احساس پوچى مى‏کند، و نه همچون افراد بى‏هدف و مردد، سرگردان و مضطرب است.

6- سوء ظن‏ها، توهم‌ها و خیالات پوچ یکى دیگر از عوامل نگرانى است که بسیارى از مردم در زندگى خود از آن رنج مى‏برند، ولى چگونه مى‏توان انکار کرد که توجه به خدا و لطف بى‏پایان او و دستور به حسن ظن که وظیفه هر فرد با ایمانى است این حالت رنج‏آور را از بین مى‏برد و آرامش و اطمینان جاى آن را مى‏گیرد.

دنیاپرستى و دلباختگى در برابر زرق و برق زندگى مادى یکى از بزرگ‌ترین عوامل اضطراب و نگرانى انسان‌ها بوده و هست. ایمان به خدا و توجه به آزادگى مۆمن که همیشه با “زهد و پارسایى سازنده” و عدم اسارت در چنگال زرق و برق زندگى مادى همراه است به همه این اضطراب‌ها پایان مى‏دهد.

آیا آرامش با خوف خدا سازگار است؟

بعضى از مفسران ایرادى مطرح کرده‏اند که از یک طرف در آیه فوق مى‏خوانیم یاد خدا مایه آرامش دل‌ها است، و از طرفى دیگر در آیه 2 سوره انفال مى‏خوانیم “مۆمنان کسانى هستند که وقتى نام خدا برده مى‏شود قلبشان ترسان مى‏گردد” آیا این دو با هم منافات ندارند؟!

پاسخ این است که منظور از آرامش ، همان آرامش در برابر عوامل مادى است که غالب مردم را نگران مى‏سازد که نمونه‏هاى روشن آن در بالا ذکر شد، ولى مسلماً افراد با ایمان در برابر مسئولیت‌هاى خویش نمى‏توانند نگران نباشند، و به تعبیر دیگر آنچه در آن‌ها وجود ندارد نگرانی‌هاى ویرانگر است، اما نگرانى سازنده که انسان را به انجام وظیفه در برابر خدا و خلق و فعالیت‌هاى مثبت زندگى وا مى‏دارد در وجود آن‌ها هست و باید هم باشد، و منظور از خوف از خدا نیز همین است.

ذکر خدا چیست؟

ذکری که مایه آرامش دل‌ها است تنها این نیست که نام او را بر زبان آورده و مکرر تسبیح و تهلیل و تکبیر گوییم، بلکه منظور آن است که با تمام قلب متوجه او و عظمتش و علم و آگاهیش و حاضر و ناظر بودنش گردیم، و این توجه مبدأ حرکت و فعالیت در وجود انسان به سوى جهاد و تلاش و نیکی‌ها می‌گردد و میان او و گناه سد مستحکمى ایجاد می‌کند.

از وصایایى که پیامبر (صلی الله علیه و آله) به على (علیه السلام) فرمود این بود: «اى على سه کار است که این امت طاقت آن را ندارند (و از همه کس ساخته نیست) مواسات با برادران دینى در مال، و حق مردم را از خویشتن دادن، و یاد خدا در هر حال، ولى یاد خدا (تنها) سبحان اللَّه و الحمد للَّه و لا اله الا اللَّه و اللَّه اکبر نیست، بلکه یاد خدا آن است که هنگامى که انسان در برابر حرامى قرار مى‏گیرد از خدا بترسد و آن را ترک گوید.»(سفینه البحار، ج 1، ص 484)

در حدیث دیگرى مى‏خوانیم على (علیه السلام) فرمود: «ذکر دو گونه است: یاد خدا کردن به هنگام مصیبت (و شکیبایى و استقامت ورزیدن) و از آن برتر آن است که خدا را در برابر محرمات یاد کند و میان او و حرام سدى ایجاد نماید». (سفینه البحار، ج 1، ص 484)

نتیجه

اگر انسان با تمامی وجود به خدا ایمان داشته باشد و از ته دل او را بخواند چنان اطمینانی وجودش را فرامی‌گیرد که از هیچ چیز نمی‌ترسد و هیچ سدی مانع پیشرفتش نخواهد شد. چنین انسانی به آرامش حقیقی می‌رسد و از لحظه لحظه‌های زندگی بهره می‌برد.

منبع:

تفسیر نمونه

به این پست امتیاز دهید
دسته بندی : ادبیات و مذهب بازدید 646 بار
دیدگاهتان را بنویسید

shadi در تاریخ 26 آبان 1392 گفته : پاسخ دهید

Mihanfal take!!!!motmaen bash mibini AZ in khub taresho!rasi faghat. Mahze. Etelat migam site injuri has

sepideh chavoshi در تاریخ 26 آبان 1392 گفته : پاسخ دهید

salam khaste nabashid.matalebeton fogholadas.be zabane kheili sadeyi baramon sharhesh dadin.vaghean azaton sepas gozaram.omid varam har roz matalebe bishtar va behtari mofid tari to in sayt bebinam.bazam mamnon

css.php