فونت جو
کد خبر : 237657 تاریخ انتشار : پنجشنبه 14 بهمن 1395 - 15:53

حکایت های گلستان سعدی: باب پنجم، حکایت 16

یاد دارم که در ایام جوانی گذر داشتم به کویی و نظر با رویی در تموزیکه حرورش دهان بخوشانیدی و سمومش مغز استخوان بجوشانیدی. از ضعف بشریت تاب آفتاب هجیر نیاوردم و التجا به سایه دیواری کردم مترقب که کسی حر تموز از من به برد آبی فرو نشاند که …

حکایت های گلستان سعدی: باب پنجم، حکایت 16

یاد دارم که در ایام جوانی گذر داشتم به کویی و نظر با رویی در تموزیکه حرورش دهان بخوشانیدی و سمومش مغز استخوان بجوشانیدی. از ضعف بشریت تاب آفتاب هجیر نیاوردم و التجا به سایه دیواری کردم مترقب که کسی حر تموز از من به برد آبی فرو نشاند که همی ناگاه از ظلمت دهلیز خانه‌ای روشنی بتافت یعنی جمالی که زبان فصاحت از بیان صباحت او عاجز آید چنان که در شب تاری صبح بر آید یا آب حیات از ظلمات بدر آید. قدحی برفاب بر دست و شکر در آن ریخته و به عرق بر آمیخته، ندانم به گلابش مطیّب کرده بود یا قطره چند از گل رویش در آن چکیده. فی الجمله شراب از دست نگارینش بر گرفته می‌بخوردم و عمر از سر گرفتم.

خرم آن فرخنده طالع را که چشم

بر چنین روى اوفتد هر بامداد

مست می بیدار گردد نیم شب

مست ساقی روز محشر بامداد

دسته بندی : ادبیات و مذهب ، داستان کوتاه و بلند بازدید 84 بار
دیدگاهتان را بنویسید
css.php