نتايج جستجو مطالب برچسب : ویتامین های مورد نیاز بدن

بدن ما نیاز به مواد ویتامینی و پروتئینی زیادی دارد تا بتواند در مقابل بیماری ها مقاومت کند. در این مطلب از سایت میهن فال مطلبی برای شما در نظر گرفته ایم با عنوان: فواید آهن / روش های مختلف تامین آهن بدن. با ما همراه باشید.
فواید آهن / روش های مختلف تامین آهن بدن

یکی از رایج ترین کمبودهای تغذیه ای، کمبود آهن است و زنان بیشتر از مردان در معرض کمبود آهن می باشند. هموگلوبین نوعی پروتئین است که کمک می کند تا گلبول های قرمز خون بتوانند اکسیژن را به سرتاسر بدن برسانند، از طرفی بدن برای ساختن هموگلوبین به آهن نیاز دارد؛ بنابراین بدون آهن کافی، تمام دستگاه های بدن دچار مشکل می شوند.

برای افزایش سطح آهن مورد نیاز بدن باید از تغذیه خوب و مناسب برخوردار بود و از مکمل های مناسب استفاده کرد. برآورد شده است که ۹درصد از زنان و ۲ درصد از مردان دچار کم خونی ناشی از کمبود آهن هستند، قاعدگی در زنان که هر ماه رخ می دهد سبب می شود بیشتر دچار فقر آهن شوند. از دست دادن خون در دوران قاعدگی می تواند منجر به کم خونی شود.

میزان شیوع کم خونی ناشی از فقر آهن در مردان جوان ۲ درصد، و در زنان سفیدپوست ۹-۱۲ درصد و در زنان دورگه مکزیکی- آمریکایی و سیاه پوست ۲۰درصد می باشد. ۹ درصد از بیماران بالای ۶۵ سال، که مبتلا به کم خونی ناشی از فقر آهن بودند و ارزیابی های صورت گرفته، متوجه شدند که دچار سرطان دستگاه گوارش هستند. توصیه می شود زنان باردار از نظر کم خونی ناشی از فقر آهن مورد بررسی های دوره ای قرار گیرند.

استفاده از مکمل های فقر آهن برای نوزادان ۶-۱۲ ماه توصیه می شود. یکی از اولین آزمایشات برای تشخیص کم خونی، اندازه گیری «فریتین» خون می باشد. کم خونی علل مختلفی دارد و برای بررسی آن نیاز به انجام آزمایشات متعدد می باشد؛ در برخی مواقع برای تشخیص قطعی کم خونی، نیاز به پیوستن مغز استخوان می باشد.

کودکان، نوجوانان و زنان در سنین باروری باید برای اطمینان از نداشتن کم خوبی ناشی از فقر آهن، آزمایش خون بدهند و میزان هموگلوبین خون آنها بررسی شود. میزان هموگلوبین خون آنها باید ۱۰-۲۰ گرم در لیتر باشد. اگر میزان هموگلوبین خون کم بود ممکن است دچار عدم جذب آهن خوراکی، خونریزی مداوم و یا ضایعه و آسیب ناشناخته باشند. برای سایر افراد که سنین بالای ۵۰ سال هستند، بررسی های آندوسکوپی و کولونوسکوپی توصیه می شود.

کم خونی ناشی از فقر آهن یکی از شایع ترین کمبودهای وابسته به تغذیه، در سرتاسر جهان می باشد. این کمبود می تواند سبب کاهش توان کاری در جوانان شده و برروی رشد ذهنی و حرکتی کودکان و نوجوان تاثیر منفی بگذارد. شواهد حاکی از آن است که کمبود آهن بدون کم خونی، می تواند بر قوه شناختی دختران نوجوان تاثیر بگذارد و همچنین در زنان بزرگسال سبب بروز خستگی شود. کم خونی ناشی از فقر آهن بر عملکرد قوه بینایی و شنوایی تاثیر منفی داشته باشد و همچنین ممکن است سرعت رشد قوه شناختی در کودکان را کند نماید.

اندازه گیری آهن خون

اندازه گیری سطح آهن خون از طریق انجام یک آزمایش ساده خون که به آن آزمایش سرم فریتین می گویند، انجام می شود. در این آزمایش میزان مولکول های آهن، میزان پروتئین موجود در سلول ها به نام فریتین که سبب ذخیره آهن می شود، اندازه گیری می گردد. اگر مقدار فریتین در خون، پایین باشد نشان دهنده پایین بودن سطح آهن خون نیز می باشد. اگر میزان فریتین خون مابین ۲۰-۸۰ باشد، حاکی از سلامت فرد است، اما اگر پایین تر از ۲۰ باشد، فرد دچار فقر آهن است و اگر بیشتر از ۸۰ باشد، آهن بدن وی بیش از اندازه است.

میزان فریتین خون می تواند افزایش یابد و حتی بیش از ۱۰۰۰ برسد اما اگر میزان آهن بالای ۸۰ باشد نشان دهنده وجود مشکل می باشد؛ در حالیکه اگر میزان آهن زیر ۲۰ باشد واقعا نگران کننده بود و نشان دهنده کم خونی است.

اگر میزان آهن بین ۴۰-۶۰ باشد نرمال و قابل قبول است. باید توجه داشت که میزان آهن خون نباید از حد معینی بالاتر رود زیرا می تواند سبب افزایش خطر ابتلا به بیماری های قلبی به ویژه در مردان شود.

مناسب ترین روش برای افزایش سطح آهن خون

یکی از روش های افزایش میزان آهن، گنجاندن مواد غذایی حاوی آهن در رژیم غذایی و با استفاده از مکمل های آهن می باشد. بعضی اوقات ممکن است افراد به علل خاصی دچار عدم توانایی در جذب آهن باشند؛ در این صورت استفاده از مکمل ها ضروری تر به نظر می رسد. آهن موجود در مواد غذایی به دو شکل می باشد:آهن هم و آهن غیرهم، ۱۰ تا ۲۰ درصد از آهن هم مورد نیاز بدن از طریق تغذیه تامین می شود. گیاهان دارای آهن غیرهم می باشد اما مواد غذایی حیوانی هر دو نوع آهن (هم و غیرهم) را دارا هستند.

از نظر تغذیه ای، دنبال کردن یک برنامه غذایی مغذی که حاوی محصولات حیوانی سالم و پاک (به ویژه حیوانات علفزار) و سبزیجات برگ پهن و سبز می باشد، نیاز به آهن تا حد زیادی تامین می شود. اگر فردی علی رغم پیروی از یک رژیم غذایی مغذی و حاوی آهن، دچار فقر آهن است باید به دنبال علل دیگری در بدن باشیم. مانند بیماری «اتو ایمیون» که فرد را دچار فقر آهن کرده است. بسیار مهم است که اگر فردی تحت این شرایط دچار فقر آهن شده باشد باید فرد با استفاده از مکمل های خاص آهن برای یک دوره معینی درمان شود.

مکمل های آهن

مکمل های آهن معمولا به دو شکل وجود دارند، به شکل «فروس» و یا «فریک» از آهن هستند. آهن فروس بهترین شکل آهن برای جذب شدن در بدن می باشد و اکثر قرص های آهن حاوی آهن فروس هستند. مکمل های آهن فروس، معمولا به سه نوع یافت می شوند: فروس سولفات، فروس فیومارات، فروس گلوکانات، هر سه نوع قرص خوب هستند، برخی از ترکیبات مانند ویتامین C و بتائین سبب افزایش جذب آهن در بدن می شوند.

ویتامین C

ویتامین C که نوعی آنتی اکسیدان محسوب می شود از اکسیداسیون ترکیبات فروس در بدن جلوگیری می کند، فروس برای جذب آهن در بدن و همچنین ساخت هموگلوبین ضروری می باشد. بدون وجود ترکیبات آنتی اکسیدان در بدن، آهن موجود در بدن به مقدار زیاد اکسید شده و با تولید مواد زائد سمی سبب بروز بیماری های مزمن می شود.

نقش ویتامین C در جذب آهن

نیاز بدن به آهن، با میزان انرژی مورد نیاز بدن یکسان نیست، یعنی بدن برای هر واحد انرژی به آهن بیشتری نیاز دارد. میزان آهن دریافتی بدن از طریق مواد غذایی را می توان با افزایش مصرف غذاهای سرشار از آهن و همچنین مواد غذایی که به جذب آهن در بدن کمک می کنند مانند اسید اسکوربیک، گوشت و ماهی افزایش داد، همچنین با کاهش دادن مصرف مواد غذایی که در جذب آهن اختلال ایجاد می کنند، (مانند انواع فیتات و تافن ها) می توان به افزایش میزان آهن موجود در بدن کمک کرد. نقش اسید اسکوربیک، در جذب آهن بسیار مهم می باشد زیرا سبب جلوگیری از تشکیل ترکیبات آهن غیرقابل جذب و غیرقابل حل شده و همچنین سبب می شود آهن سریع تر جذب غشاء سلولی شود.

بتائین- Betaine

بسیاری از افرادی که دچار کم خونی ناشی از فقر آهن هستند، تولید اسید هیدرو کلریک در معده آنها کم می باشد، علت این امر ابتلا به نوعی سندرم می باشد. از طرفی که بودن اسید معده هم یکی دیگر از عوامل مهم در کمبود آهن بدن می باشد، مکمل هایی که دارای بتائین HOL می باشند، جذب آهن را افزایش می دهند.

ادامه مطلب / دانلود

قرص های ویتامین ویژه سنین مختلف

هنگامی که به داروخانه مراجعه می کنید، قفسه های متعدد دارویی را مشاهده می کنید که با ویتامین های مختلف از تولیدکننده های متفاوت ردیف شده اند ولی آیا واقعا مصرف ویتامین برای همه ضروری است؟ در مقاله حاضر به بحث و گفتگو در مورد ویتامین های مورد نیاز برای سنین مختلف می پردازیم.

سنین ۲۰ تا ۴۰ سال

کلسیم

کلسیم در این سنین برای استحکام استخوان، عنصری مهم محسوب می شود. انجمن پوکی استخوان کانادا به تمام افراد ۱۹ تا ۵۰ سال توصیه می کند روزانه ۱۰۰۰ میلی گرم کلسیم دریافت نمایند. گرچه روی برچسب قرص های کربنات کلسیم عدد ۱۲۵۰ میلی گرم ذکر شده است ولی مقدار کلسیم معدنی خالص آن ۵۰۰ میلی گرم است و مابقی وزن کربنات است.

ویتامین دی

مقدار دقیق مورد نیاز این ویتامین هنوز مورد بحث است. انجمن های سرطان و پوست کانادا روزانه ۱۰۰۰ واحد ویتامین دی را در فصول پاییز و زمستان به علت کاهش تابش نور آفتاب توصیه می کند ولی انجمن پوکی استخوان کانادا روزانه ۴۰۰ واحد را به تمامی افراد ۱۹ تا ۵۰ سال توصیه می کند.

اسید فولیک

این ریزمغذی برای زنان در سنین باروری توصیه می شود. در صورتی که خانمی برنامه بارداری دارد، بایستی حتما مکمل اسید فولیک را قبل از اقدام به بارداری دریافت نماید تا سطح خونی این ویتامین در بدن وی بالا باشد. کمبود اسید فولیک با نقایص جنینی همراه است. تمامی دختران بالای ۱۴ سال باید روزانه ۴۰۰ میکروگرم اسید فولیک دریافت نمایند.

آهن

آهن هم یکی از عناصر حیاتی برای زنان در سنین باروری است. کم خونی فقر آهن در زنان باردار شایع است و موجب ضعف و خستگی می شود.

سنین ۴۰ تا ۵۰ سال

کلسیم

زمانی که به ۴۰ سالگی می ریسید، بایستی مراقب پوکی استخوان باشید. اطمینان حاصل نمایید که روزانه ۱۰۰۰ میلی گرم کلسیم دریافت می کنید زیرا بخصوص زنان بالای ۴۰ سال که مقدار کافی شیر و لبنیات مصرف نمی کنند، به شدت در معرض خطر این بیماری قرار می گیرند.

ویتامین دی

توصیه هایی که برای سنین ۲۰ تا ۴۰ سال وجود دارد برای این سنین هم به همان صورت ادامه می یابد.

اسید فولیک

زنان در این سنین باید به دریافت ۴۰۰ میکروگرم اسید فولیک ادامه دهند و در صورتی که قصد بارداری دارند میزان آن را به ۶۰۰ میکروگرم افزایش دهند.

آهن

در صورتی که شخص باردار باشد، باید ۲۷ میلی گرم آهن را دریافت نماید و در زنان غیرباردار دریافت روزانه ۱۸ میلی گرم کفایت می کند.

سنین ۵۰ تا ۶۰ سال

مولتی ویتامین

در این سنین باید مولتی ویتامین های معمولی کنار گذاشته شود و مولتی ویتامین بالای ۵۰ سال استفاده شود.

کلسیم

در این سنین پیشنهاد انجمن پوکی استخوان دریافت روزانه ۱۵۰۰ میلی گرم است.

ویتامین دی

همانند کلسیم، دریافت این ویتامین هم باید به روزانه ۸۰۰ واحد برسد. علت مصرف با دوز بالاتر در این سنین کاهش توانایی پوست برای جذب مناسب اشعه آفتاب برای ساخت ویتامین دی است.

ویتامین ب ۱۲

نیاز به این ویتامین در سنین بالای ۵۰ سال افزایش می یابد. روزانه ۲٫۴ میکروگرم از این ویتامین توصیه می شود.

سنین بالای ۶۰ سال

توصیه ها در این سنین شباهت بسیاری با سنین ۵۰ تا ۶۰ سال دارد، فقط مصرف آنتی اکسیدان هایی مانند لوتیین برای پیشگیری از تحلیل ماکولای چشم و لیکوپن برای پیشگیری از بیماری های قبلی بیشتر توصیه می شود.

ادامه مطلب / دانلود

css.php