نتايج جستجو مطالب برچسب : بیماری ها

اگر قرص خواب میخورید بخوانید....

بر پایه پژوهش جدیدی که توسط یک تیم پزشکی آمریکایی در نشریه «ژورنال بی ام جی اوپن» به چاپ رسیده است، مصرف قرص های خواب که در میان بسیاری از مردم طرفدار دارد به میزان چهار برابر احتمال بروز مرگ زودرس را تشدید می کنند. به گزارش خبرگزاری فرانسه، مصرف کنندگان دوز بالایی از قرص های خواب نیز تا ۳۵ درصد نسبت به کسانی که از این داروها استفاده نمی کنند بیشتر در معرض خطر ابتلا به بیماری سرطان قرار دارند. گزارش یافته های این پژوهشگران دلیلی برای این مسئله ذکر نمی کند.

پزشکان تحت رهبری دکتر «دنیل کریپک» از مرکز پژوهش های خواب کلینیک «اسکریپس» در ایالت کالیفرنیا با بررسی سوابق پزشکی بیش از ۱۰ هزار و ۵۰۰ فرد بزرگسال ایالت پنسیلوانیا که داروی خواب مصرف می کردند و مقایسه این افراد با ۲۳ هزار و ۶۰۰ نفر دیگر که بدون قرص خواب زندگی می کردند به نتایج فوق دست یافتند. تحقیق یاد شده حدود دو سال و نیم به طول انجامیده و مجموعه گسترده ای از داروهای خواب موجود در بازار را مورد بررسی و آزمایش قرار داده است. تعداد کل مرگ و میرهای رخ داده در هر دو گروه تحت آزمایش در این بازه زمانی ناچیز بوده و در کل به هزار نفر هم نرسیده است. با وجود این، پزشکان می گویند که تفاوتی فاحش در میزان مرگ و میرها وجود داشته است. احتمال مرگ کسانی که حدود ۱۸ تا ۱۳۲ قرص خواب در سال مصرف می کردند تا حدود ۴٫۶ برابر بیشتر از اعضای گروه «کنترل» تحقیق بوده است. حتی کسانی که کمتر از ۱۸ قرص خواب در طول سال مصرف می کردند ۳٫۵ برابر بیشتر از بقیه در معرض مرگ ناگهانی قرار داشته اند. در گزارش یافته های این پژوهش تصریح شده است ارقام و آمار تقریبی نشان می دهند که در سال ۲۰۱۰ تنها در ایالات متحده آمریکا گروه داروهای موسوم به «هیپنونیک» (همان قرص های خواب) عامل حدود ۳۲۰ تا ۵۰۷ هزار مورد مرگ و میر بوده اند.

محققان تاکید می کنند اگرچه یافته های شان رابطه معنادار آماری بین میزان مرگ و میر و استفاده از داروهای خواب آور را نشان می دهند ولی هنوز موفق نشده اند دلیلی برای بروز این مسئله بیابند. اما همین نتایج کافی است که زنگ خطر را برای طرفداران پرشمار داروهای خواب آور به صدا درآورد. گزارش تیم پزشکی در ادامه می افزاید: «تخمین می زنیم که حدود شش تا ده درصد از بزرگسالان آمریکایی در سال ۲۰۱۰ از این داروها استفاده کرده اند و درصد این استفاده در بخش هایی از اروپا از این میزان نیز فراتر بوده است.»

تحقیق های پیشین درباره قرص های خواب ارتباط مصرف این دسته دارویی با تصادف های خودرویی و زمین خوردن های خطرناک و مرگبار را آشکار کرده بود. علاوه بر این دو، موارد دیگری از جمله «[سندروم] شب خواری» از قبیل بلعیدن غذا و مسدود شدن مری و همچنین عارضه زخم معده نیز از اثرات سوء مصرف داروهای خواب آور اعلام شده بود.

به گفته برخی از متخصصان، بیماری های قلبی، آلزایمر و اختلالات هورمونی نیز از عوامل دیگری هستند که می توانند خواب طبیعی را مختل کنند. در مورد مصرف قرص های خواب آور در کشورمان آماری در دست نیست اما در کشور آمریکا سالانه یکصد میلیون نسخه برای قرص های خواب آور تجویز می شود که تعداد زیادی از این افراد نیز به مصرف این نوع قرص اعتیاد پیدا می کنند.

بسیاری از کارشناسان معتقدند قرص های خواب آور باید به عنوان آخرین علاج مصرف شود و نباید بیش از چند هفته مورد استفاده قرار گیرد. مصرف این قرص ها در روزهای نخست بسیار آسان است اما در هفته دوم به تدریج اعتیادآور خواهد بود. از سوی دیگر قرص های خواب آور دارای عوارض جانبی از جمله سرگیجه، تورم صورت، سردرد، احساس خواب آلودگی بعد از خوردن غذا و حتی تا روز بعد است. بر این اساس روانشناسان و متخصصان توصیه می کنند افراد برای نجات از بی خوابی برنامه زندگی خود را تغییر دهند. به عنوان مثال افرادی که دچار بی خوابی هستند باید از خوردن غذاهای سنگین در اواخر شب جلوگیری کنند.

خواب آلودگی و خستگی صبح روز بعد از مصرف، عدم هماهنگی عضلات، ضعف، سرگیجه، گیجی، آلرژی، تاری دید، توهم، بی حالی، سردرد، اشکال در گفتار، حافظه و قضاوت، حالت تهوع، استفراغ و سوزش سر دل، ایجاد فراموشی پیش گستر (خاطرات اخیر به یاد نمی مانند)، خشونت طلبی و پرخاشگری، بی خوابی، تحریک پذیری، افسردگی و اختلال در حفظ تعادل از عوارض کوتاه مدت ناشی از مصرف این قرص ها است. مصرف این قرص ها سبب می شود که فرد در درازمدت دچار اختلالات عصبی و حتی زوال مغزی شود. خواب آلودگی، خواب عمیق و حتی مرگ از عوارض داروهای خواب آور است که در اثر تضعیف مراکز تنظیم حیاتی در مغز در نتیجه مصرف بیش از حد ایجاد می شود.

داروهای خواب آور، داروهایی هستند که با سرکوب سیستم اعصاب مرکزی (CNS) سبب ایجاد آرامش، تمدد اعصاب، کاهش اضطراب و استرس، خواب آلودگی، سرخوشی، کندی تنفس، کاهش حس تعادل، شل شدن عضلات، قضاوت مختل و واکنش های کند و مردد می شوند. مصرف دُز بالای این دسته از داروها می تواند به از دست رفتن هوشیاری و حتی مرگ بینجامد. مصرف بیش از حد این داروها در فرد وابستگی روانی و جسمانی نیز ایجاد می کند. عموما داروهای خواب آور برای کاهش استرس و اضطراب، درمان بی خوابی، تسکین و کاهش گرفتگی و تنش عضلات، کاهش علایم محرومیت از الکل و مواد مخدر، درمان حملات وحشت زدگی، افزایش اثر بی حس کننده های موضعی و بیهوشی عمومی، درمان پسیکوز (روان پریشی) و فراموشی پیش گستر قبل از اعمال جراحی تجویز می شوند. استفاده از این داروها پس از یک تا دو هفته ممکن است اثر معکوس بر خواب فرد داشته باشد.

بر اساس این گزارش، از سوی دیگر محققان هشدار دادند مصرف مداوم قرص های خواب آور می تواند خطر مرگ یا ابتلا به انواع خاصی از سرطان ها را حدود پنج برابر افزایش دهد. به گزارش ساینس دیلی، پژوهش های انجام شده در Scripps Clinic آمریکا نشان دهنده افزایش ۴٫۶ برابری خطر مرگ و افزایش چشمگیر خطر ابتلا به برخی سرطان ها در افراد می شود که به طور منظم قرص خواب آور استفاده می کنند.

محققان مرکز مطالعات خواب در سان دیه گو می گویند آنچه مطالعات ما نشان داد این است که قرص های خواب آور برای سلامتی مضر و خطرناکند و با کمک به بروز سرطان، بیماری های قلبی و سایر بیماری ها می توانند موجب مرگ شوند. این بررسی نخستین مطالعه ای است که نشان می دهد هشت مورد از داروهای رایج خواب آور با افزایش خطر مرگ و میر و سرطان مرتبط هستند. رایج ترین این داروها که توسط پزشکان تجویز می شود شامل زولپیدم با برند Ambien و تمازپام موسوم به رستوریل هستند. بر این اساس، متخصصان توصیه می کنند که باید از مصرف خودسرانه قرص های خواب آور جلوگیری کرده و در صورتی که افراد از بی خوابی شبانه رنج می برند به متخصصان مراجعه کرده تا با شناسایی دلایل بی خوابی داروهای مرتبط تجویز شود.

ادامه مطلب / دانلود

بیماریهای مرتبط با ورم پا

ادم (ورم) علائم مختلفی را شامل می شود که از آن جمله می توان به بادکردگی و پف آلودگی اطراف چشم ها، صورت و گونه ها، پشت دست ها، مچ پاها، روی پنجه های پاها و ساق پا اشاره کرد.

این عارضه علل مختلفی دارد؛ یکی از علل آن تغذیه نامناسب می باشد که در این صورت معمولاً ادم، شدید یا مداوم نبوده و علائم آن به طور خفیف یا گاه گاهی ایجاد می شوند. از علل دیگر ادم، بیماری های سیستمیک که تمامی بدن را تحت تأثیر قرار می دهند می باشند که در این صورت ادم شدیدتر بوده و مداوم است. در این حالت تشخیص نوع بیماری و درمان آن توسط پزشک متخصص ضروری می باشد.

نارسایی قلبی
قلبی که ضعیف و نارسا شده است، نمی تواند خون وریدی را به خوبی پمپ کند. نتیجه آن تجمع خون وریدی در پشت قلب و پس زدن آن در کل بدن است. بر اثر تأثیر جاذبه زمین بیشترین جایی که این خون جمع می شود در ساق و مچ پا است. در این بیماران با دراز کشیدن و بالا نگه داشتن پا ورم ساق کمتر می شود.

نارسایی کلیوی
کلیه نارسا قادر نیست آبی را که از طریق خوردن و آشامیدن وارد بدن می شود به خوبی دفع کند، لذا آب زیادی در بدن تجمع یافته و بدن متورم شود. به علت تأثیر جاذبه این تورم معمولاً در اندام تحتانی به خصوص در ساق و مچ پا بیشتر است. در بیماران مبتلا به نارسایی کلیوی دراز کشیدن موجب می شود آبی که در ساق تجمع پیدا کرده در کل بدن پخش شود. این بیماران صبح ها که از خواب بیدار می شوند ورم ساق کمی داشته و در عوض صورت آن ها متورم و پف کرده است.

بیماری های مزمن ریه
در بیماری های مزمن ریه مانند آمفیزم و برونشیت مزمن فشار عروق ریوی بالا می رود و به دنبال آن ممکن است این افزایش فشار به وریدهای قبل از قلب منتقل شده و در نتیجه موجب ورم شود.

مصرف غذاهای شور و پرنمک است یکی از علل مهم ورم بدن می باشد.

کاهش پروتئین خون
کاهش پروتئین خون به دنبال نارسایی کبدی یا سندروم نفروتیک در کلیه یا سوءتغذیه یا بعضی بیماری های گوارشی ایجاد می شود. این عامل موجب نشت بیشتر سرم از داخل مویرگ ها به فضای بین سلولی شده و در نتیجه موجب ورم کل بدن می شود.

کم کاری غده تیروئید
کم کاری تیروئید می تواند با ایجاد پف یا ورم به خصوص در اطراف چشم ها همراه باشد که در بسیاری از اوقات ممکن است با اختلالات دیگر اشتباه گرفته شده و درمان های نامناسب صورت می گیرد.

داروها
از دیگر علل ادم می توان به کم خونی، مصرف داروهای مسکن و ضد التهاب مانند پروفن و برخی داروهای ضد فشارخون و نیز فشارخون بارداری، چاقی و عدم تحرک اشاره کرد. در این موارد تشخیص و درمان علت زمینه ای ادم حائز اهمیت است.

غذاهای شور و پرنمک
یکی از موارد شایعی که در بروز ادم نقش دارد، مصرف غذاهای شور و پرنمک است. نمک سبب حفظ آب در بدن می شود. به دنبال مصرف غذاهای شور، فشار اسمزی مایعات داخلی بدن افزایش یافته، شخص دچار احساس تشنگی می شود و آب بیشتری مصرف می کند. در این شرایط آب اضافی در بدن تجمع یافته و ایجاد ادم می کند. لازم به ذکر است که تعادل فشار اسمزی مایعات داخلی برای حفظ سلامت انسان ضروری است؛ از این رو بدن انسان برای حفظ این تعادل، پس از مصرف نمک زیاد تجمع آب را در بدن افزایش داده و به این ترتیب موجب کاهش فشار اسمزی و حفظ تعادل آن می شود.

کمبود مصرف آب و مایعات
به دنبال عدم مصرف کافی آب و مایعات معمولاً ورم ایجاد می شود؛ زیرا کلیه ها به مرور زمان کارایی خود را از دست می دهند و در چنین شرایطی، دفع ادرار کاهش و آب میان بافتی افزایش می یابد که نتیجه این امر ادم و تورم بدن است. کمبود مصرف آب و مایعات علاوه بر بروز ادم، موجب اختلالات دیگری نیز در انسان می شود؛ از آن جمله می توان به اختلال در تمرکز، گیجی، خستگی و همچنین یبوست و عوارض ناشی از آن اشاره کرد. چنانچه دفع ادرار به علت کاهش مصرف مایعات به خوبی انجام نگیرد، مواد زائد و سمی حاصل از متابولیسم مواد مغذی به خوبی دفع نشده و در بدن تجمع می یابند که موجب بروز اختلالات مختلف می شوند.

افراط در مصرف آب
یکی از عوامل بروز ادم، افراط در مصرف آب است. برخی از افراد به خاطر آگاهی از لزوم مصرف آب، در نوشیدن آن افراط می کنند. از آن جایی که انسان در شبانه روز به حدود۳/۵- ۲ لیتر آب نیاز دارد و نیز با توجه به این که بسیاری از مواد غذایی مصرفی از قبیل آبمیوه، چای یا قهوه، سوپ، آش، سبزی ها و میوه ها حاوی مقدار قابل توجهی آب هستند، نوشیدن ۶ تا ۸ لیوان آب در شبانه روز توصیه می شود؛ در حالی که این افراد حدود سه برابر یا حتی بیشتر آب می نوشند. این عمل موجب برهم خوردن تعادل الکترولیت ها و بروز اختلالات خطرناک از جمله تورم سلولی می شود که می تواند منجر به عوارض ناگوار یا حتی مرگ شود.

  چاقی یک بیماری است که با ادم در صورت و اطراف چشم ها همراه می باشد.

افراط در مصرف مواد پروتئینی
افراط در مصرف مواد پروتئینی نیز از عوامل ایجاد ورم محسوب می شود. متابولیت های دفعی پروتئین یا در واقع مواد زائد حاصل از سوخت پروتئین در بدن مانند اوره، برای دفع نیاز به آب دارند، بنابراین چنانچه مقدار زیادی پروتئین مصرف شود، برای دفع اوره و سایر متابولیت های پروتئین باید مقدار زیادی آب نوشید و این نیاز به وسیله مکانیزم تشنگی و نوشیدن آب زیاد، تامین می شود، اما برای دفع این آب اضافی توسط کلیه ها، نیاز به زمان است و این زمان بسته به شرایط و وضعیت کلیوی افراد متفاوت می باشد و در طول این مدت، شخص ممکن است دچار ادم چشم ها، صورت، دست ها یا سایر نقاط بدن بشود.

دریافت ناکافی آهن
همان طور که در بالا نیز اشاره شد. عدم دریافت کافی آهن و متعاقب آن بروز آنمی فقر آهن یا کم خونی ناشی از کمبود آهن از عللی است که می تواند شخص را آسیب پذیر کرده و سبب ایجاد ادم در وی گردد. کمبود آهن از شایع ترین مشکلات بهداشتی در اقصی نقاط جهان، به خصوص در کشورهای در حال توسعه است.

چاقی
چاقی یک بیماری است که با ادم به خصوص در صورت و اطراف چشم ها همراه می باشد. در افراد چاق معمولاً به علت بدغذایی و پرخوری و اختلال در سوخت و ساز مواد انرژی زا از جمله چربی ها، تجمع چربی در قسمت های مختلف بدن مانند زیر چانه و صورت وجود دارد و به علت اختلال در متابولیسم مواد مغذی، برخی اعمال طبیعی بدن از جمله دفع آب اضافی از طریق کلیه ها به خوبی صورت نگرفته و منجر به ایجاد ادم می شود.

عدم تحرک بدنی
لازم به ذکر است که عدم تحرک و داشتن زندگی ساکن نیز موجب اختلال در کار تمام ارگان های بدن می شود. از جمله کلیه ها دچار کم کاری شده و در نتیجه دفع ادرار به خوبی انجام نمی گیرد و همین امر موجب تجمع آب در بدن و بروز ادم می شود. تحرک جسمی و ورزش مداوم روزانه موجب فعال شدن کلیه ها در دفع ادرار و پیشگیری از تجمع آب زائد در بدن می شود.

ادامه مطلب / دانلود

افزایش چربی خون با تجمع در دیواره رگ ها، تنگی آنها را به دنبال دارد و به همین دلیل باعث افزایش خطر ابتلا به سکته مغزی، درد قفسه سینه و گرفتگی عروق می شود. درمان به موقع و مناسب افزایش چربی خون، نه تنها قادر است از تنگی عروق قلبی جلوگیری کند، بلکه می تواند از پیشرفت آن نیز جلوگیری کرده و حتی باعث بهبود آن شود.

 با این روش ها از گرفتن چربی خون پیشگیری کنید

به طور کلی، عموم افراد جامعه باید از سن ۲۰سالگی نسبت به آزمایش چربی خون خود اقدام کنند. چنانچه سطح چربی خون شما طبیعی است، هر پنج سال یک بار (از سن ۲۰ سالگی به بعد) و در صورت بالا بودن چربی خون، باید هر دو تا شش ماه، یک بار چربی خون خود را آزمایش کنید. به منظور حذف اثر چربی موجود در غذا، ضروری است آزمایش چربی خون پس از ۱۲ تا ۱۴ ساعت ناشتا بودن انجام شود. این کار دقت آزمایش را افزایش می دهد.

جهت کنترل چربی خون موارد زیر را رعایت کنید:

از مصرف الکل و سیگار به شدت پرهیز شود.
برای کنترل چربی خون انجام ورزش به صورت منظم، حداقل هفته ای سه روز انجام شود، بهترین ورزش پیاده روی، دوچرخه سواری و شنا است.

برای کنترل چربی خون بهتر است  وزن ایده آل حفظ شود و در صورت وجود چاقی، کاهش وزن اکیدا توصیه می شود.

استرس های محیطی را تا حد ممکن کاهش دهید.

با این روش ها از گرفتن چربی خون پیشگیری کنید

برای کنترل چربی خون به طور منظم ورزش کنید

برای پیشگیری و کنترل چربی خون توصیه می شود از رژیم غذایی حاوی کم ترین میزان چربی استفاده شود. به خصوص باید از مواد غذایی حاوی کلسترول و چربی های اشباع شده پرهیز نمود. از شیر و فرآورده های لبنی کم چرب و یا بدون چرب استفاده شود.

از مصرف کره و خامه خودداری شود. هر گونه چربی گوشت قرمز و همچنین پوست مرغ قبل از پخت جدا شده و دور ریخته شود. از تخم مرغ به صورت محدود استفاده شود. حتی الامکان از سرخ کردن مواد غذایی خودداری شده و مواد غذایی به صورت آب پز و کبابی ، تنوری ( فر) تهیه شود.

در صورت تجویز پزشک با صلاحدید او می توانید از داروهای کاهنده‌ی تری گلیسیرید و کلسترول خون استفاده کنید.
مصرف مواد غذائی حاوی چربی های اشباع شده را تا حد ممکن کاهش دهید.

چربی های مواد به دو گروه اشباع شده و اشباع نشده تقسیم می گردند:
چربی های اشباع شده :
(مانند گوشت قرمز سوسیس، کالباس، همبرگر، قلوه، مغز زبان، کره، پنیر، بستنی، شکلات، نارگیل ،کلوچه، پیراشکی و شیر پرچرب) مستقیما چربی خون را افزایش می دهند.

چربی های اشباع نشده:
(مانند روغن زیتون، روغن آفتابگردان، روغن سویا، روغن ذرت و گوشت ماهی، اردک و غاز) اثرشان مانند چربی های اشباع شده نیست و مستقیما چربی خون را افزایش نمی دهند؛ به علاوه چربی های اشباع نشده موجود در ماهی نه تنها خطر انسداد عروق را کاهش می دهد، بلکه به رقیق شدن خون کمک می کنند.

ادامه مطلب / دانلود

ام‌اس یک بیماری خودایمن است که بر مغز و نخاع فرد تاثیر می‌گذارد. در پی این بیماری، بدن توانایی کنترل ماهیچه‌ها، بینایی، تعادل و سایر حواس را از دست خواهد داد.

دانستنیهایی درباره بیماری ام اس

افسردگی، تشویش و اضطراب نیز از اثرات این بیماری روی فرد است. از نشانه‌های ابتلا به ام‌اس می‌توان به گزگز کردن مداوم کف پاها و کف دست‌ها، خستگی مفرط، بی‌حالی، دوبینی، تارشدن چشم و عدم تعادل بدن اشاره کرد. متخصصان مغز و اعصاب سه عامل محیطی، ژنتیکی و ویروس‌ها را در بروز ام‌اس موثر خوانده‌اند.

بنابراین تا حدودی می‌توان از بروز این بیماری پیشگیری کرد. پزشکان معتقدند انجام برخی اقدامات می‌تواند در پیشگیری از ام‌اس موثر باشد. این اقدامات بسیار ساده هستند؛ آنقدر ساده که شاید کمتر کسی به آنها توجه کرده باشد. برخی از اقداماتی که می‌تواند به هر یک از ما برای جلوگیری از ابتلا به این بیماری کمک کند را می‌خوانیم.

– ویتامین D

کمبود ویتامین D یکی از مواردی است که در ابتلا به بیماری ام‌اس می‌تواند موثر باشد. ویتامین D را می‌توان در زرده تخم‌مرغ، شیر، ماست، پنیر، کره حیوانی، روغن کبد ماهی و… جست‌وجو کرد.

– استرس :

استرس‌های روحی و هیجانی نیز می‌توانند خطر ابتلا به بیماری ام اس را افزایش دهند. در نتیجه بهتر است افراد از این حس‌ها تا جای ممکن جلوگیری کنند و استرس را از خود دور کنند.

– مواد غذایی حاوی فیبر
خوردن مواد غذایی حاوی فیبر نیز می‌تواند به پیشگیری از بیماری ام اس کمک کند. فیبرها را در خوراکی‌هایی مانند خربزه و طالبی و سبزیجات می‌توانید پیدا کنید.

– مصرف ماهی
ماهی نیز حاوی موادی است که در عدم ابتلا و کنترل بیماری ام اس نقش مهمی می‌تواند ایفا کند.

– چربی های غیر اشباع
روغن زیتون، آووکادو و سایر چربی‌های تک غیراشباعی را جایگزین سایر روغن‌ها کنید.

 – دخانیات
مصرف دخانیات، یکی از عوامل موثر در ابتلا به ام‌اس است. افراد سیگاری یا کسانی که دخانیات مصرف می‌کنند بیش از دیگران در معرض این بیماری قرار خواهند گرفت.

– محل زندگی

فناوری و امواجی که تلفن همراهمان می‌تواند از خود ساطع کرده و ما را در بر بگیرد، خطری برای مبتلاشدن به ام‌اس هستند. بنابراین تا می‌توانید خود را از این فناوری‌ها دور کنید.

شاید به‌نظر نیاید اما محل زندگی در ابتلا به ام‌اس موثر است. مکان‌هایی که پارازیت بیشتر، آلودگی شدیدتر و فاضلاب‌های وسیع‌تری دارند، خطرات ابتلا به این بیماری را چندین برابر افزایش می‌دهند.

– شیر
خوردن روزانه یک لیوان شیر، خطر ابتلا به ام‌اس را تا چهار برابر کاهش خواهد داد، پس از آن غافل نشوید.

– میوه‌
خوردن میوه‌های بنفش و قرمز (تمشک و شاتوت و…) و میوه‌های زرد و نارنجی را در برنامه‌ خوراک روزانه خود قرار دهید. دسته اول تاثیر رادیکال‌های آزاد را بر بدن شما کاهش خواهد داد و دسته دوم باعث می‌شود که اعصاب شما عملکرد بهتری داشته باشد.

گوجه بخورید. این ماده خوراکی قرمزرنگ اگر روزی به اندازه یک عدد میل شود، کاهش خطر ابتلا به ام‌اس را در پی خواهد داشت.

چند نکته درباره استرس‌ شغلی
یک متخصص طب کار با اشاره به اینکه اگر افراد مقداری فشار را از جانب محیط احساس نکنند، انگیزه‌ای برای انجام فعالیت‌های خود ندارند، اظهار کرد: عوامل سازمانی و شرایط فیزیکی از مشکلاتی هستند که می‌توانند باعث ایجاد استرس‌های شغلی در محیط کار شوند. دکتر صالح پور با اشاره به اینکه استرس حالتی از بدن است که در مواجهه با تعدادی از تظاهرات فیزیولوژیک خاص مشخص می‌شود، گفت: تظاهرات استرس رابطه مستقیم با سیستم عصبی خودکار بدن دارد که این سیستم کنترل‌کننده پاسخ‌های فیزیولوژیک انسان است.

وی یادآورشد: اعصاب سمپاتیک و پاراسمپاتیک در بدن مسئول تنظیم سیستم خودکار هستند و شناخت تظاهرات استرس در بدن نخستین قدم در کنترل موثر استرس است. این متخصص طب کار با اشاره به اینکه تظاهرات هیجانی و احساسی شامل احساس افسردگی، ناامیدی و پرخاشگری می‌شود، خاطرنشان کرد: استرس شغلی به معنی واکنش منفی فرد نسبت به فشار بیش از حد وارد بر وی یا سایر انواع تکالیفی که در محیط کاری بر دوش فرد گذاشته می‌شود، است.

ادامه مطلب / دانلود

css.php